Αντικαθιστούμε διαδοχικά \(\nu=1,2,3,4,5,6\).
Παίρνουμε \(1,4,9,16,25,36\).
Για \(\nu=8\) έχουμε \(y=8^2\).
Άρα ο \(8\)ος όρος είναι \(64\).
Θέτουμε \(\nu=12\).
Έτσι \(y=12^2=144\).
Αναζητούμε φυσικό αριθμό του οποίου το τετράγωνο είναι \(196\).
Επειδή \(14^2=196\), ο αριθμός \(196\) είναι τέλειο τετράγωνο.
Έχουμε \(12^2=144\) και \(13^2=169\).
Ο \(150\) βρίσκεται ανάμεσά τους, άρα δεν είναι τέλειο τετράγωνο.
Οι όροι είναι τα τετράγωνα \(1^2,2^2,3^2,4^2,5^2,\ldots\).
Ο επόμενος είναι \(6^2=36\).
Οι όροι γράφονται \(2^2,4^2,6^2,8^2,\ldots\), δηλαδή τετράγωνα διαδοχικών άρτιων αριθμών.
Οι επόμενοι είναι \(10^2=100\) και \(12^2=144\).
Οι όροι είναι \(3^2,6^2,9^2,12^2,\ldots\).
Οι επόμενοι είναι \(15^2=225\) και \(18^2=324\).
Θέτουμε \(\nu=5\): \(y=2\cdot5^2\).
Άρα \(y=2\cdot25=50\).
Για \(\nu=6\), έχουμε \(y=3\cdot6^2\).
Άρα \(y=3\cdot36=108\).
Αντικαθιστούμε \(\nu=4\).
Έχουμε \(y=5\cdot16=80\).
Θέτουμε \(\nu=8\): \(y=\frac{1}{2}\cdot8^2\).
Άρα \(y=\frac{1}{2}\cdot64=32\).
Για \(\nu=4\), \(y=\frac{3}{4}\cdot16\).
Άρα \(y=12\).
Θέτουμε \(\nu=10\): \(y=0,5\cdot100\).
Άρα \(y=50\).
Έχουμε \(15^2=225\).
Άρα \(y=0,2\cdot225=45\).
Για \(\nu=1,2,3,4\), υπολογίζουμε \(4\cdot1^2\), \(4\cdot2^2\), \(4\cdot3^2\), \(4\cdot4^2\).
Οι όροι είναι \(4,16,36,64\).
Διαιρούμε κάθε όρο με το αντίστοιχο \(\nu^2\): \(\frac{2}{1^2}=2\), \(\frac{8}{2^2}=2\), \(\frac{18}{3^2}=2\).
Άρα ο γενικός όρος είναι \(y=2\nu^2\).
Παρατηρούμε ότι \(3=3\cdot1^2\), \(12=3\cdot2^2\), \(27=3\cdot3^2\).
Άρα \(y=3\nu^2\).
Κάθε όρος είναι \(5\) φορές το αντίστοιχο τέλειο τετράγωνο.
Άρα \(y=5\nu^2\).
Οι όροι είναι \(\frac12\cdot1^2,\frac12\cdot2^2,\frac12\cdot3^2,\ldots\).
Άρα \(y=\frac12\nu^2\).
Έχουμε \(0,25=0,25\cdot1^2\), \(1=0,25\cdot2^2\), \(2,25=0,25\cdot3^2\).
Άρα \(y=0,25\nu^2\).
Οι όροι είναι \(10\cdot1^2,10\cdot2^2,10\cdot3^2,\ldots\).
Άρα \(y=10\nu^2\).
Ελέγχουμε τον λόγο \(\frac{y}{\nu^2}\): \(\frac71=7\), \(\frac{28}{4}=7\), \(\frac{63}{9}=7\).
Άρα \(y=7\nu^2\).
Οι όροι είναι \(0,4\cdot1^2\), \(0,4\cdot2^2\), \(0,4\cdot3^2\), \(0,4\cdot4^2\), \(0,4\cdot5^2\).
Άρα \(y=0,4\nu^2\).
Για \(\nu=3\), έχουμε \(27=\alpha\cdot3^2=9\alpha\).
Άρα \(\alpha=3\).
Για \(\nu=4\), \(80=16\alpha\).
Άρα \(\alpha=5\).
Έχουμε \(72=\alpha\cdot36\).
Άρα \(\alpha=2\).
Για \(\nu=10\), \(50=100\alpha\).
Άρα \(\alpha=0,5\).
Έχουμε \(16=64\alpha\).
Άρα \(\alpha=\frac14\).
Από \(75=\alpha\cdot25\) βρίσκουμε \(\alpha=3\).
Άρα ο \(10\)ος όρος είναι \(3\cdot10^2=300\).
Από \(12=4\alpha\) παίρνουμε \(\alpha=3\).
Ο \(7\)ος όρος είναι \(3\cdot7^2=147\).
Έχουμε \(8=16\alpha\), άρα \(\alpha=\frac12\).
Ο \(12\)ος όρος είναι \(\frac12\cdot144=72\).
Υπολογίζουμε \(2\cdot1^2,2\cdot2^2,2\cdot3^2,2\cdot4^2,2\cdot5^2\).
Οι τιμές είναι \(2,8,18,32,50\).
Υπολογίζουμε \(3\cdot2^2=12\), \(3\cdot4^2=48\), \(3\cdot6^2=108\).
Άρα οι τιμές είναι \(12,48,108\).
Υπολογίζουμε \(\frac14\cdot4=1\), \(\frac14\cdot16=4\), \(\frac14\cdot36=9\), \(\frac14\cdot64=16\).
Οι τιμές είναι \(1,4,9,16\).
Έχουμε \(0,2\cdot25=5\), \(0,2\cdot100=20\), \(0,2\cdot225=45\).
Άρα οι τιμές είναι \(5,20,45\).
Από \(4=\alpha\cdot1^2\) βρίσκουμε \(\alpha=4\).
Άρα \(y=4\nu^2\) και οι τιμές είναι \(16,36,64\).
Από \(20=4\alpha\) παίρνουμε \(\alpha=5\).
Άρα οι τιμές είναι \(5\), \(45\), \(125\).
Υπολογίζουμε \(\frac{3}{1^2}=3\), \(\frac{12}{2^2}=3\), \(\frac{27}{3^2}=3\).
Ο λόγος είναι σταθερός, άρα πρόκειται για την κανονικότητα \(y=3\nu^2\).
Οι λόγοι είναι \(\frac21=2\), \(\frac84=2\), αλλά \(\frac{20}{9}\neq2\).
Άρα τα δεδομένα δεν ακολουθούν κανονικότητα της μορφής \(y=\alpha\nu^2\).
Υπολογίζουμε \(4-1=3\), \(9-4=5\), \(16-9=7\), \(25-16=9\).
Οι πρώτες διαφορές είναι \(3,5,7,9\).
Οι πρώτες διαφορές είναι \(3,5,7,9\).
Οι δεύτερες διαφορές είναι \(2,2,2\).
Έχουμε \(8-2=6\), \(18-8=10\), \(32-18=14\), \(50-32=18\).
Οι πρώτες διαφορές είναι \(6,10,14,18\).
Οι πρώτες διαφορές είναι \(6,10,14,18\).
Οι δεύτερες διαφορές είναι \(4,4,4\).
Οι πρώτες διαφορές είναι \(9,15,21,27\).
Οι δεύτερες διαφορές είναι \(6,6,6\).
Οι πρώτες διαφορές είναι \(12,20,28,36\), άρα δεν είναι σταθερές.
Οι δεύτερες διαφορές είναι \(8,8,8\), άρα είναι σταθερές.
Οι πρώτες διαφορές είναι \(15,25,35,45\).
Οι δεύτερες διαφορές είναι \(10,10,10\), άρα το μοτίβο είναι τετραγωνικού τύπου.
Για κανονικότητα \(y=\alpha\nu^2\), οι δεύτερες διαφορές είναι \(2\alpha\).
Άρα \(2\alpha=12\), οπότε \(\alpha=6\).
Λύνουμε \(\nu^2=144\). Επειδή η τάξη είναι θετικός ακέραιος, \(\nu=12\).
Άρα ο \(144\) είναι ο \(12\)ος όρος.
Λύνουμε \(2\nu^2=98\), άρα \(\nu^2=49\).
Επομένως \(\nu=7\), άρα είναι ο \(7\)ος όρος.
Από \(3\nu^2=192\) παίρνουμε \(\nu^2=64\).
Άρα \(\nu=8\).
Έχουμε \(5\nu^2=245\), οπότε \(\nu^2=49\).
Άρα \(\nu=7\).
Λύνουμε \(\frac12\nu^2=50\), άρα \(\nu^2=100\).
Επομένως \(\nu=10\).
Έχουμε \(0,25\nu^2=25\), άρα \(\nu^2=100\).
Άρα \(\nu=10\).
Αν ήταν όρος, θα είχαμε \(5\nu^2=180\), δηλαδή \(\nu^2=36\).
Άρα \(\nu=6\), επομένως ναι, είναι ο \(6\)ος όρος.
Θα έπρεπε να ισχύει \(2\nu^2=70\), δηλαδή \(\nu^2=35\).
Ο \(35\) δεν είναι τέλειο τετράγωνο, άρα ο \(70\) δεν είναι όρος της κανονικότητας.
Και οι δύο έχουν τον ίδιο θετικό παράγοντα \(\nu^2\). Επειδή \(5>2\),
ο αντίστοιχος όρος της \(y=5\nu^2\) είναι μεγαλύτερος.
Ο λόγος των αντίστοιχων όρων είναι \(\frac{6\nu^2}{2\nu^2}=3\).
Άρα είναι \(3\) φορές μεγαλύτερος.
Ο πρώτος είναι \(3\cdot4^2=48\). Ο δεύτερος είναι \(6^2=36\).
Άρα \(48>36\), επομένως ο \(4\)ος όρος της \(y=3\nu^2\) είναι μεγαλύτερος.
Η ισότητα θα έδινε \(2\nu^2=3\nu^2\), δηλαδή \(\nu^2=0\).
Αυτό δεν γίνεται για θετικό ακέραιο \(\nu\). Άρα δεν έχουν ποτέ ίσους αντίστοιχους όρους.
Ο νέος όρος είναι \(y_{\text{νέο}}=2\alpha\nu^2\).
Άρα κάθε όρος διπλασιάζεται.
Ο νέος όρος είναι \(\alpha(3\nu)^2=9\alpha\nu^2\).
Άρα γίνεται \(9\) φορές μεγαλύτερος.
Έχουμε \(\alpha(2\nu)^2=4\alpha\nu^2\).
Άρα ο όρος γίνεται \(4\) φορές μεγαλύτερος.
Ο λόγος είναι \(\frac{\alpha\cdot10^2}{\alpha\cdot5^2}=\frac{100}{25}=4\).
Άρα ο όρος γίνεται \(4\) φορές μεγαλύτερος.
Ο γενικός όρος είναι \(y=\nu^2\).
Για \(\nu=15\), \(y=15^2=225\).
Υπολογίζουμε \(4\cdot12^2=4\cdot144\).
Άρα χρειάζονται \(576\) πλακάκια.
Για \(\nu=10\), έχουμε \(2\cdot10^2=200\).
Άρα βάζω \(200\) λεπτά, δηλαδή \(2\) ευρώ.
Αντικαθιστούμε \(t=6\): \(s=2\cdot6^2\).
Άρα \(s=72\,\text{m}\).
Λύνουμε \(2t^2=128\), άρα \(t^2=64\).
Επειδή ο χρόνος είναι θετικός, \(t=8\,\text{s}\).
Έχουμε \(A=(3\nu)^2=9\nu^2\).
Άρα \(\alpha=9\).
Αντικαθιστούμε \(\nu=4\): \(A=25\cdot4^2\).
Άρα \(A=25\cdot16=400\,\text{m}^2\).
Λύνουμε \(10\nu^2=810\), άρα \(\nu^2=81\).
Επομένως \(\nu=9\), δηλαδή στο \(9\)ο επίπεδο.